02-08-2006 20:30
Datum: 19-jul 11:15
 |
|
Sinds 2000 wil de Schotse hockeyer Laurence Docherty nog maar één ding: Nederlander worden om hier, met het Oranje-elftal, op het hoogste niveau te hockeyen. Deze maand moet het rond zijn. Hij mist nog één handtekening, en daardoor de Champions Trophy in Terrassa, maar verder is zijn Nederlanderschap officieel. Het Nederlands elftal heeft er een fulltime hockeyer bij. |
|
|
|
Toen de nieuwe Nederlander nog een klein Schotje was, ging hij in Edinburgh met zijn moeder mee naar het hockeyveld. Terwijl zij een wedstrijd speelde, hockeyde de kleine Laurence met zijn broertje Richard langs de zijlijn. Buiten zijn moeders’ wedstrijden voetbalde hij echter liever. Tot hij op dertien/veertien jarige leeftijd toch bevangen werd door het hockeyvirus. Daarna ging het snel. Het niveau van de Schotse clubs werd hem te laag en op zijn achttiende vertrok hij om een jaar in Duitsland te gaan hockeyen. Het jaar daarop speelde hij in Engeland en weer een jaar later, in 2000, kwam hij naar Klein Zwitserland (KZ) in Nederland. Hij wist dat de Nederlandse hockeyclubs tot de absolute wereldtop behoren, en wilde daar graag deel van uitmaken.
Toen hij in Nederland kwam kende hij niemand echt goed. Alleen met Taeke Taekema, Geert-Jan Derikx en Titus de Greeff, die in die tijd ook bij KZ hockeyden, had hij wel eens een woord gewisseld. Net als zij had hij de nationale jeugdelftallen doorlopen, en op internationale toernooien troffen ze elkaar wel eens. Maar van echt kennen was geen sprake. De eerste zes maanden betrok hij een kamer bij een actief lid van de vereniging. Daarna woonde hij samen met wat andere buitenlandse spelers in een door KZ geregeld appartementje.
In die tijd was hij bezig bezig om versneld Nederlanderschap te krijgen. Het was zijn wens om in 2004 met het Nederlandse team mee te mogen naar de Olympische Spelen in Athene. Doordat de internationale hockeyfederatie FIH er de noodzaak niet van zag, ging het toen echter niet door. Tot 2003 speelde hij daarom nog internationale wedstrijden met Schotland.
De fulltime hockeyer had wel eens twijfels, maar de steun van zijn familie hielp hem er altijd doorheen. “Ik dacht wel eens ‘dit gaat me nooit lukken, ik stop ermee’. Maar dan dacht ik aan mijn familie, hoeveel zij mij altijd gesteund hebben, en dan realiseerde ik me dat ik het niet kon maken om te stoppen. Nu mijn vader vorig jaar is overleden is dat gevoel nog sterker geworden. Ik ben nu nog gemotiveerder om door te zetten, om alles te bereiken. Mijn moeder, broertje en stiefbroertje wonen nog in Schotland. Mijn broertje Richard hockeyt ook: hij komt volgend seizoen ook bij KZ hockeyen. Echt heel leuk! En mijn moeder komt gelukkig vaak naar Nederland op vakantie.”
Op dit moment heeft Docherty het reguliere naturalisatieproces met succes doorlopen. De inburgeringscursus haalde hij met vlag en wimpel, hij spreekt bijna accentloos Nederlands en speelde –met dispensatie van de FIH- al twee oefeninterlands voor het Nederlandse team. Daarom is het nu extra zuur dat de papieren niet op tijd in orde zijn om mee te kunnen naar Spanje. Toch blijft de goedlachse speler positief. “Het is nu een paar weken wachten, maar daarna sluit ik me gewoon weer aan bij de groep. Ik ga ervan uit dat het allemaal voor het WK geregeld is, en dat is toch het belangrijkste.”
Miriam Slot - Sportweek
 |
|
 |
| Debuut in Oranje - het volkslied |
|
Tegenstander Argentinië |
Datum: 19-jul 11:06
Dinsdagochtend kreeg Klein Zwitserlandspeler Laurence Docherty van zijn advocaat te horen dat het niet ging lukken om voor 18.00 zijn paspoort te regelen. Daardoor mist de voormalige Schot de kans om op de Sahara Champions Trophy in Terrassa zijn eerste toptoernooi met het Nederlands elftal te spelen. Dinsdag 18.00 was de deadline die bondscoach Roelant Oltmans had gesteld aan de 26-jarige vleugelspeler om mee te mogen naar Spanje.
De vloeiend Nederlands sprekende Docherty verkreeg 11 juli al het Nederlanderschap, maar een handtekening van de Koningin is nodig om het officieel te maken en een paspoort te kunnen krijgen. “Eerst dacht ik dat het wel ging lukken, maar maandag was de kans al zo goed als verkeken. Mijn advocaat zei toen dat het alleen zou lukken als de minister het nú zou tekenen. En alle ministers waren al op vakantie. Toen had ik me er eigenlijk al bij neergelegd.”
Ondanks dat hij er dus al een beetje rekening mee gehouden had, vindt ‘Dutchman Docherty’ het –om het netjes te zeggen- echt heel jammer. “Ik baal natuurlijk verschrikkelijk, maar wens iedereen veel succes. Het is niet dat ik nu sip in een hoekje ga zitten, zo ben ik niet. Ik moet keihard gaan trainen. Als die mannen terugkomen, zullen ze sowieso een stukje op me voorliggen. Dat wil ik beperken door met de krachttrainer van het Oranje-elftal aan de slag te gaan.”
Miriam Slot - Sportweek
02-08-2006 20:30
|
